Als het leven op zich
zich vertakt
in levens
op afroep gespeeld,
automatisch, bedreven

ruist onderhuids
onbestemd
een gevoel
overstemmend de stilte
van zwijgend verleden
buigend
naar beelden,
uitgelicht,
achtervolgd door
het mysterieuze,

komt
de overkant
langzaam in zicht,

begint
in het beeld
van een tuin vol licht
het spelende kind
te herleven.


Geïnspireerd door het boek van Thomas Verbogt.


Uit de bundel "Strijklicht van violen", poëzie bij kunst en literatuur (2013)