Roerloos staat ze
voor het venster
in het schijnsel van de maan.
Haar hart schreeuwt
de hunkering,
vragenworstelend
snikt ze zijn naam.

Hoe vaak heeft ze hier
haar hartstocht gestild,
gekweld door verlangen
de nacht onderbroken
fluisterhuilend
haar liefste gezocht.
Ik weiger je dood,
zie je leven in mijn dochter
jouw Loenia,
hoor je, jouw Loenia!
Ik wil je laten weten
haar zoontje
is ook…

Kom, huivert ze
krampachtig,
sleept zich naar boven
langs haar lange grijze jas
zich afvragend of
het ooit overgaat.

 

Geïnspireerd door het boek van Ariëlla Kornmehl

(voorgedragen op de leeskringkaravaan te Haren, september 2010
waar Ariëlla Kornmehl te gast was.)

Uit de bundel "Strijklicht van violen", poëzie bij kunst en literatuur (2013)